تنباکوی دوسیب یکی از پرطرفدارترین طعم‌ها در بازار قلیان ایران محسوب می‌شود. این طعم به‌دلیل ترکیب متعادل شیرینی و تازگی، توانسته جایگاه ویژه‌ای در میان مصرف‌کنندگان تثبیت کند. ساختار طعمی دوسیب به‌گونه‌ای طراحی شده که برای طیف وسیعی از سلیقه‌ها مناسب است؛ نه بیش از حد شیرین و نه بیش از حد تند، که همین تعادل باعث افزایش رضایت مصرف‌کننده می‌شود.

از نظر فنی، تنباکوی دوسیب معمولاً از ترکیب اسانس سیب قرمز و سیب سبز تهیه می‌شود. این ترکیب علاوه بر ایجاد طعمی دل‌نشین، موجب پایداری بیشتر در طول مصرف و کاهش تلخی دود می‌گردد. همچنین، میزان رطوبت و نوع برگ استفاده‌شده در این نوع تنباکو نقش مهمی در کیفیت نهایی دارد.

در بررسی‌های بازار، تنباکوی دوسیب همواره در صدر فروش قرار داشته و به‌عنوان گزینه‌ای مطمئن برای مشتریان جدید و قدیمی شناخته می‌شود. این طعم در میان تولیدکنندگان نیز به‌عنوان یک استاندارد پایه برای مقایسه سایر طعم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد.

خاستگاه جهانی تنباکو

تنباکو نخستین بار در قاره آمریکا کشف شد و قدمت کشت آن به هزاره اول پیش از میلاد می‌رسد.قبایل سرخپوست از این گیاه در مراسم مذهبی و درمانی استفاده می‌کردند. پس از سفر کریستف کلمب در سال 1492، اروپاییان با این گیاه آشنا شده و بذر آن را به اروپا بردند. در قرن 17 میلادی، کشت تجاری تنباکو در مستعمرات آمریکایی آغاز شد و با اختراع ماشین‌های تولید سیگار در قرن 19، مصرف آن در جهان گسترش یافت.

ورود و گسترش تنباکو در ایران

تنباکو در دوره صفویه و حدود 400 سال پیش از دو مسیر به ایران وارد شد:از سمت غرب توسط بازرگانان عثمانی و از سمت جنوب توسط دریانوردان پرتغالی. ایرانیان با استعداد درخشان در کشاورزی، به سرعت در تولید تنباکوی باکیفیت مهارت یافتند. اختراع قلیان توسط ایرانیان، تحولی در روش مصرف تنباکو ایجاد کرد و این محصول به سرعت در مراسم و آیین‌های اجتماعی ایرانیان جایگاه ویژه‌ای پیدا نمود.

در دوره قاجار، کشت تنباکو در مناطق مختلف ایران گسترش یافت و رویدادهای مهمی مانند قرارداد رژی و قیام تنباکو، نشان‌دهنده اهمیت اقتصادی و اجتماعی این محصول در ایران بود. امروزه ایران با تولید تنباکوی مرغوب، جایگاه ویژه‌ای در بازارهای منطقه دارد.